Gekke ik! Ik ga vanavond gewoon Zomergasten kijken voor jullie, en daar verslag van uit brengen op Twitter. Gewoon, omdat het kan!

Hier mijn liefdesverklaring aan Kaag in de HP.

100.000 likes! Het moge nagenoeg bekend zijn dat ik leef voor de likes en deze megascore is dan ook een mijlpaal in mijn loopbaan als cybernaut of hoe dat tegenwoordig ook mag heten. Influencer voor mijn part.

Ik vraag mij wel eens af: waar heb ik dit aan verdiend en wie ben ik dat ik dit allemaal nog mag meemaken.

Wat bewoog haar of haar voorlichter om mijn bijzonder geestige twiet te delen? Daar kan je niet over heen, zou je denken, en het bijschriftje was dan ook niet bijzonder humoristisch. Zoek de verschillen, vergezeld door een flauw emoticonnetje. Pfffff. Dat kan beter, Kaag!

Enfin, ik had binnen de kortste keren 5.000 likes, en toen Sigrid mij rietwiette, kreeg zij ook nog eens 5.000 likes, al waren de commentaren niet direct in haar voordeel. Het kwam erop neer dat men zich afvroeg of dit de nieuwe koers van Sigrid was en dat we nu eindelijk de vrolijke, humoristische en onbekommerde kant van Sigrid zagen, als het ware.

Ik moet eerlijk zeggen dat het mij wel raakte, zo’n persoonlijke reactie van een hoge bewindsvrouw. Het was of ik de muren van Jericho in elkaar had laten donderen met mijn Twittergetoeter. Ineens zag ik de mens Sigrid, en ik dacht: wat zou er gebeuren als ik een avondje met haar in de kroeg zou zitten, of desnoods bij haar thuis, onder het valse voorwendsel dat ik mij aanbied als social media-doctor. We hebben allebei Arabisch en islam en Midden-Oosten gestudeerd, we kunnen heerlijk roddelen over het seksleven van beroemde professoren in ons vakgebied, we kunnen romantisch en nostalgisch kwebbelen over het dakterras van het Nijl-Hilton in Caïro, hotel Baron in Aleppo, het American Colony-hotel in Jeruzalem en nog veel meer. Bovendien heb ik net als Sigrid jarenlang de Palestijnse zaak gediend en ik zal haar dan ook tientallen artikelen overhandigen die dit bewijzen. Zoals dit vlammend pleidooi voor Hamas!

Ik kan bovendien uitstekende Libanese mezze maken want dat heb ik geleerd van Nouna, mijn hospita in Beiroet destijds. Ik schud het zo uit de mouw: tabbouli, baba ganoush, hummus, falafel, kishk, kibbe, fattoush etc. etc.

Ik zorg voor een schitterende rode wijn van Chateau Kefraya Comte de M uit de Bekaa-vallei, een blend van de druivensoorten syrah, cabernet sauvignon, cabernet franc en mourvedre. Uiteraard heb ik een puike fles araq bij me heb, het liefst van Al Massaya, Ksarak of Chateau Nakad, en ik zorg voor heerlijke baklava bij het kopje Arabische koffie. Ik kan niet onverdienstelijk koffiedik lezen en dan ga ik vol op het orgel. Deze vos verliest wel zijn haren maar niet zijn streken, mensen.

Ik zet na mijn erotisch getinte toekomstvoorspelling Habbaytak Bessayf van Fayrouz op en fluister in haar oortje: ‘Sigrid, wat was er gebeurd als we elkaar in de jaren tachtig waren tegengekomen op het dakterras van het Nijl-Hilton, in zo’n zwoele broeierige Caireense nacht. Ik was in de kracht van mijn leven, een jonge God, jij was een jonge blom, en misschien hadden we dan wel twee weken naakt gezwommen in de Rode Zee en gedanst met de bedoeïenen in Sharm Al Sheik en jointjes gerookt en blindmakende whisky gedronken van het merk Black Table.’ Dan grijp ik haar hand en zeg met een bijna gebroken stem (wat ze in de Jordaan de snik noemen): na dat twietje dat jij rietwiette, poppedijn, kreeg ik weer eens te horen dat ik een hekel aan sterke vrouwen heb en dat slaat natuurlijk als een tang op een varken. Ik ben altijd dol geweest op Ien Dales, Elizabeth Schmitz, Irene Vorrink, Els Borst en zo kan ik nog wel even doorgaan. Bovendien was ik getrouwd met Edith Mastenbroek van de PvdA (dat haar herinnering tot een zegen mag zijn) en dat was een onversaagde tankgirl. Martin Bril schreef zelfs in zijn Volkskrant-column dat Edith de eerste vrouwelijke premier van Nederland zou worden. Helaas. Maar nu word jij dat, en ik ga je helpen met Twitteren. Mijn coming-out gaat doorslaggevend zijn in de formatie en is spectaculairder dan de biecht van Ed Nijpels dat hij op meisjes valt en notabene op Linda de Mol. En dan, Sigrid, hoef ik ook geen flauwe twietjes zoals deze meer te posten.

Deal, Sigrid? Hoe laat komt je man eigenlijk thuis? Vooruit, ik zet nog een plaatje op.